هدف: این مطالعه با هدف بررسی نقش حمایت اجتماعی ادراک شده در پیش بینی اختلالات روانشناختی افراد دارای معلولیت جسمی حرکتی و مقایسه آن با افراد عادی انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تحلیلی توصیفی، از بین معلولین جسمی حرکتی 49 نفر با روش نمونه گیری تصادفی ساده و از بین افراد عادی 50 نفر غیرمعلول با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس(DASS-21)  و مقیاس چندبعدی حمایت اجتماعی ادراک شده (MSPSS)، جمع آوری و با ابزار آماری خی دو، تی مستقل و رگرسیون چندمتغیری بر روی 16-SPSS تحلیل شد.یافته ها: نتایج نشان داد که بین دو گروه معلولین جسمی حرکتی و افراد عادی از لحاظ استرس (P<0.05)، اضطراب، افسردگی و حمایت افراد مهم (P<0.001) تفاوت معنی دار وجود دارد. همچنین استرس افراد معلول با حمایت افراد مهم و دوستان؛ افسردگی معلولین با حمایت افراد مهم، دوستان و خانواده و همچنین با نمره کل حمایت اجتماعی و سرانجام اضطراب افراد معلول با حمایت افراد مهم، دوستان و خانواده رابطه معنی دار دارد (P<0.05). نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که مدل های پیش بینی استرس، افسردگی و اضطراب از روی حمایت اجتماعی ادراک شده در افراد معلول و نیز افراد عادی معنی دار است (p<0.001).نتیجه گیری: این نتایج تلویحاتی را درمورد پیشگیری از آسیب های اجتماعی و روان شناختی به دنبال و در توانبخشی افراد معلول جسمی- حرکتی قابلیت کاربرد دارد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی قصه درمانی بر سازگاری اجتماعی و احساس تنهایی کودکان معلول جسمی حرکتی بود. روش: پژوهش از نوع نیمه آزمایشی، بر اساس طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل انجام گرفت. جامعه آماری دانش آموزان معلول جسمی حرکتی مقطع ابتدایی شهر تهران بود. از بین آنها 30 نفر (16 دختر و 14 پسر) با استفاده از نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سازگاری اجتماعی دانش آموزان سینها و سینگ (فرم 55 سوالی) و پرسشنامه ی احساس تنهایی کودک آشر و ویلر استفاده شد. ابتدا هر دو گروه آزمایش و کنترل، پیش آزمون را اجرا و سپس گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 45 دقیقه ای، برنامه قصه درمانی قرار گرفتند. پس از اتمام جلسات برای هر دو گروه آزمایش و کنترل، پس آزمون اجرا شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد بین میانگین نمره های پس آزمون سازگاری اجتماعی، سازگاری عاطفی، سازگاری آموزشی و احساس تنهایی در دو گروه آزمایش و کنترل، تفاوت معناداری وجود دارد، در گروه آزمایش، میزان سازگاری اجتماعی، سازگاری عاطفی و سازگاری آموزشی به طور معناداری افزایش یافته و میزان احساس تنهایی به طور معنادار کاهش یافته بود. نتیجه گیری: برنامه آموزشی قصه درمانی می تواند باعث افزایش سازگاری اجتماعی، سازگاری عاطفی و سازگاری آموزشی و کاهش احساس تنهایی در کودکان معلول جسمی حرکتی شود.

هدف پژوهش حاضر تعیین تأثیر آموزش واقعیت درمانی بر خودمراقبتی و خودتنظیمی هیجانی مردان معلول جسمی-حرکتی بود. پژوهش حاضر از نظر روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه است. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه ای مردان 20 تا 35 ساله معلول جسمی-حرکتی مراجعه کننده به آسایشگاه معلولین شادگان در سال 1397 بود. از میان جامعه آماری با استفاده از روش هدفمند و بر اساس نمرات پرسشنامه های رفتارهای خودمراقبتی و پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی در پیش آزمون، 30 نفر که ملاک های ورود به مطالعه را داشتند انتخاب و به صورت تصادفی در 2 گروه، 15 نفره آزمایش و گواه تقسیم شدند و تنها گروه آزمایشی، آموزش واقعیت درمانی را به مدت 8 جلسه 90 دقیقه ای دریافت کردند و گروه گواه مداخله ای دریافت نکردند. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS-22 استفاده شد. نتایج نشان داد که بین گروه آزمایشی و گروه گواه در هر دو متغیر خودمراقبتی و خودتنظیمی هیجانی تفاوت معنی دار وجود دارد. بر این اساس آموزش واقعیت درمانی بر خودمراقبتی و خودتنظیمی هیجانی مردان معلول جسمی-حرکتی مؤثر است.

هدف این پژوهش، شناسایی و اولویت بندی موانع مشارکت زنان معلول جسمی و حرکتی در برنامه های اوقات فراغت ورزشی در استان قم بود. این مطالعه ازنوع پژوهش های کاربردی بود که به صورت پیمایشی انجام شد. زنان معلول جسمی و حرکتی مراجعه کنندة به مراکز بهزیستی و مددکاری (200 نفر) نمونة آماری این پژوهش را تشکیل دادند که به صورت دردسترس انتخاب شدند. ابزار اندازه گیری، پرسشنامة تعدیل شدة محمدپور رنجبر و همکاران (1393) در مقیاس لیکرت بود که روایی محتوایی و صوری آن با نظر خواهی از 10 نفر از متخصصان حوزة مدیریت ورزش و پایایی آن با استفاده از آلفای کرونباخ تأیید شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی (آزمون فریدمن برای رتبه بندی موانع و گویه های مربوط به آن) تجزیه وتحلیل شد. یافته ها نشان داد که موانع مشارکت زنان معلول جسمی و حرکتی، به ترتیب اولویت عبارت اند از: موانع اقتصادی، رسانه ای، ساختاری، فرهنگی و اجتماعی، شبکه های اجتماعی و موانع فردی. به نظر میرسد که توجه به محدودیتهای مالی برای رفع این موانع و همچنین، اطلاع رسانی ازطریق رسانه ها بتواند تاحدودزیادی موانع اصلی افزایش مشارکت ورزشی بانوان معلول جسمی و حرکتی را برطرف کند.

مراقبت های بهداشت باروری در زنان معلول جسمی حرکتی مانند زنان سالم حایز اهمیت است. با توجه به این که زنان مبتلا به معلولیت های جسمی حرکتی برای دریافت مراقبت های بهداشت باروری دچار موانع گوناگونی می باشند. این پژوهش با هدف تعیین مراقبت های بهداشت باروری دریافت شده طی دوران معلولیت در زنان معلول جسمی حرکتی انجام شده است.پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی است و ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای بود که به صورت خود گزارش دهی تکمیل گردید. در این پژوهش 241 زن معلول جسمی حرکتی 49-15 ساله متاهل عضو جامعه معلولین ایران که به روش سرشماری انتخاب شده بودند، نمونه پژوهش را تشکیل داده اند.نتایج بیانگر آن بود که 3.1 درصد از مجموع نمونه ها (223 نفر) که در دوران معلولیت ازدواج کرده بودند، مشاوره جنسی دریافت کرده اند. و 2.9 درصد از کل نمونه ها (241 نفر) مشاوره جنسی بعد از ازدواج دریافت کرده اند. مراقبت های تنظیم خانواده (به جز اندازه گیری وزن و معاینه دستگاه تناسلی در اولین مراجعه) در کمتر از 50 درصد از نمونه ها انجام شده بود. همچنین معاینه در اولین مراجعه بارداری (به جز آزمایش خون و ادرار) در کمتر از 37 درصد انجام گردیده بود. آموزش های دوران بارداری (به جز آموزش تغذیه و شیردهی) توسط کمتر از 35 درصد از زنان مورد مطالعه دریافت شده بود. تمامی مراقبت های دوره ای بارداری (به جز ویزیت دندانپزشکی) در 75-60 درصد از نمونه ها انجام شده بود. انجام آزمایش پاپ اسمیر در 14.9 درصد و آموزش خودآزمایی در 4.6 درصد و معاینه پستان توسط کارکنان بهداشتی در 6.2 درصد نمونه ها انجام شده بود و هیچ کدام از زنان دارای سن بیش از 40 سال جهت ماموگرافی ارجاع نشده بودند.طبق یافته های این پژوهش، درصد پایینی از زنان معلول جسمی حرکتی مراقبت های بهداشت باروری را دریافت کرده بودند. لذا توصیه می شود این مساله مورد توجه سیستم بهداشتی و درمانی و سازمان بهزیستی کشور قرار گیرد و تسهیلات لازم برای انجام این مهم فراهم شود. همچنین بررسی موانع دسترسی زنان معلول جسمی حرکتی به مراقبت های بهداشت باروری ضروری به نظر می رسد.

مقدمه و هدف فرزند معلول، مشکلات روانی بسیاری را برای اعضای خانواده به ویژه مادر ایجاد میکند. با توجه به اهمیت بهداشت روانی مادر در خانواده و جامعه، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش تاب آوری خانواده بر سرسختی روانشناختی مادران دارای فرزند معلول جسمی-حرکتی انجام شد. روش کار طرح پژوهش، نیمه تجربی، از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل همه مادران دارای کودک معلول جسمی-حرکتی ساکن شهر خرم آباد در سال 1398بود. حجم نمونه 30نفر بود که به صورت روش نمونه گیری در دسترس از میان افرادی که تمایل به شرکت در جلسات آموزش تاب آوری خانواده داشتند، انتخاب شد. سپس افراد به صورت تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل (هر گروه 15نفر)، قرار گرفتند. تمام آزمودنی های گروه مداخله و کنترل در شرایط یکسان، پرسشنامه سرسختی روانشناختی را به عنوان پیش آزمون کامل کردند. گروه آزمایش به مدت 9جلسه تحت آموزش تاب آوری خانواده قرار گرفت، اما گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. پسازآن هر دو گروه در پس آزمون شرکت داشتند. یافته ها آموزش تاب آوری خانواده، به طور معناداری بر سرسختی روانشناختی مادران دارای کودک معلول جسمی-حرکتی موثر بود و در گروه مداخله، افزایش معناداری را در این متغیر نشان داد (p <0. 01). نتیجه گیری طبق یافته های حاضر، آموزش تاب آوری خانواده یک روش مداخله ای مناسب برای بهبود متغیرهای سرسختی روانشناختی در مادران کودکان دارای ناتوانی است و میتواند در کلینیک های توانبخشی و مراکز آموزش خانواده استفاده شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.